10 yıldır toprağa bakan biri

Sakarya'da, toprağın hâlâ konuştuğu bir köşede yaşıyorum. 10 yıl önce bir tohum ektiğimde ne bahçeciliğin bu kadar içine çekeceğini ne de permakültürün bir yaşam felsefesine dönüşeceğini biliyordum.

Başlangıçta sadece merak vardı. Sonra merak alışkanlığa, alışkanlık tutkuya dönüştü. Bugün bahçem; nadir meyve ağaçları, alışılmadık kök sebzeler, atalık tohumlar ve birbirini destekleyen katmanlarla dolu bir ekosistem.

Bahçem

Permakültür ilkeleriyle tasarlanmış bahçemde 48'den fazla nadir tür var. Italian-258 incirden rutabagaya, yer elmasından alıca kadar her bitki hem bir öğretmen hem bir dost. Kimyasal kullanmıyor, toprağı dinleyerek çalışıyorum.

Çelik ve tohum üretimi de işin önemli bir parçası. İleride bu üretimi başkalarıyla paylaşmayı planlıyorum — çünkü döngü ancak paylaşıldığında tamamlanır.

Bu Blog Neden Var?

Öğrendiklerimi yazmak için. Yaptığım hataları, bulduğum çözümleri, bahçenin bana öğrettiklerini aktarmak için. Akademik değil, samimi notlar. Topraktan gelenler, toprağa dönenler için.