Black Medeira (Black Madeira) inciri, adini Portekiz'e bagli Madeira Adasi'ndan aliyor. Cesidin Amerika'ya gelisi de ilginc bir hikaye: Madeiral bir gocmenin yillar once Kaliforniya'nin San Diego kentindeki Point Loma semtine getirdigi bir agactan yola cikarak koleksiyoncular arasinda yayilmis, zamanla cevrimici incir topluluklari araciligiyla taninmis bir cesit haline gelmis. Kokeni konusunda yetistiriciler arasinda hala bir tartisma var - bazilari Black Medeira'nin, Madeira'da hala yetistirilen 'Figo Preto' (siyah incir) ya da 'Violeta' adli yerel cesitle ayni ya da cok yakin akraba oldugunu dusunuyor. Yani elimizdeki bu agac, net bir soy kaydi olmayan ama lezzetiyle kendini kanitlamis bir cesit.
Black Medeira'nin kabugu koyu mor-siyaha yakin bir renkte, ic kismi ise koyu kirmizi. Tadi icin en cok kullanilan tanimlamalar cilek ve ahududu gibi orman meyvesi notalari, zengin ve receli bir yapi, yuksek seker orani. Tam olgunluga ulastiginda gozden (meyvenin alt ucundaki aciklik) nektar damlayacak kadar sulu ve yogun bir meyve oldugu soyleniyor. Kabugu kalin ve dayanikli, bu da onu tasimaya nispeten elverisli yapiyor - ama bizim durumumuzda asil sorun tasima degil, olgunlasma oldu.
Arastirmam, bu sene yasadigimiz hayal kirikliginin aslinda beklenmedik bir sey olmadigini gosterdi. Black Medeira, meyve baglamasindan sonra olgunlasmak icin 90 gunden fazla surekli sicak hava isteyen, gec bir cesit. Serin ve yagisli iklimlerde - mesela ABD'nin Pasifik Kuzeybatisi'nda ya da Ingiltere gibi yerlerde - bu cesidin sera olmadan acik alanda olgunlasmasinin cok zor oldugu, yetistiriciler arasinda yaygin bilinen bir durum. Ustune, meyvenin goz bolgesi yagmura ve catlamaya karsi da pek dayanikli degil. Yani bizim bu sene yasadigimiz - yagisli, serin gunlerde meyvenin olgunlasamamasi - tam da bu cesidin bilinen zayif noktasiyla ortusuyor. Agac hala genc oldugu icin de bu durumu biraz daha agirlastirmis olabilir; One Green World gibi kaynaklar, Black Medeira'nin ozellikle genc yaslarda yavas buyudugunu, zamanla ve kok sistemi guclendikce performansinin arttigini belirtiyor.
Incir cesitlerinde iki tur urun olabiliyor: ilkbaharda eski dallarda olusan erken 'breba' urunu, ve yaz-sonbaharda yeni surgunlerde olusan 'ana urun'. Black Medeira, guvenilir bir breba uretmeyen, esas olarak ana urune bagli bir cesit olarak biliniyor. Bu da demek oluyor ki bizim bu sene aldigimiz tek meyve muhtemelen dogrudan ana urundu, ve breba'dan bir ikinci sans beklemek bu cesit icin gercekci degil. Soguga dayanikliligi aslinda fena degil (yaklasik -15/-20 santigrat dereceye kadar) - yani agac kislamiyor, sorun kis sogugu degil, yaz-sonbahar donemindeki yagis ve serinlik.
Bu sene Black Medeira agacimiz ilk meyvesini verdi, ve icimizde buyuk bir heyecan yaratti - ama yagisli gecen gunler ve dusuk sicakliklar yuzunden meyve istedigimiz olgunluga ulasamadi. Arastirinca bunun tesadufen bizim basimiza gelen bir sey degil, cesidin kendi dogasindan kaynaklanan bilinen bir zorluk oldugunu ogrenmek biraz rahatlatici oldu. Agac henuz genc, kok sistemi her gecen yil guclenecek, ve belki de onumuzdeki sene daha uzun ve daha sicak gecen bir sonbahar bize sans tanir. Bu tur gec ve iklim-duyarli cesitlerle ugrasirken sabirli olmayi ogreniyorsunuz - bakalim gelecek sene ne verecek, burada paylasmaya devam edecegim.
Yorumlar
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz!
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.